بسمک!

شاعران قلم در دست گرفتند تا از تو بنویسند در قالب جملات اما به کلمه ننشستند که تو زنده ترین تصویر بزرگ عالمینی و هرگز در کلام نمی گنجی....تو یک بار در نوشته آمدی همان بار که کلام تو از دهان مبارکت بیرون می جهید و دستان قدرتمندت می نگارید بر تن ظریف آهو که مگر نه محمد حبیبک و علی یدک؟!..همین یکبار هم بس که ما هنوز سالهاست در خم سین بسم تواییم!....شاید برای رسم تو روی صفحه ی سفید کاغذ بشود پنجره را گشود و درخت کاشت و کوه نشاند و آفتاب تاباند ...چه خیال عبثی که مگرتو تنها در کوه و درخت و آفتابی؟!! ما سالیان سال است در جستجوی یافتن معنای بزرگی تو هستیم اما هروز چندین بار این کلام را تکرار می کنیم که الله اکبر...حیف که مفهوم اصلی هنوز از قدرت درکمان مسافتها دور است.

الله اکبر...