آسمانی

تنهایی!!!

ساعت حدود ۱۰/۶ در را که می زنی...خانه انقدر شلوغ است که خسته تر می شوی...مادر توی آشپزخانه و بقیه هر کدام یک طرف...اصولا امیر حسین هم همیشه دارد برای خودش مداحی می کند :

‌...اسوه و الگوی این روزهایش هم شده ـمحمودـ حتی گاهی به بهانه ی محمود غدایش را می خورد ....خلاصه حسابی شلوغ است ...لباست را که عوض می کنی جلوی تلویزیون خوابت می برد ...بالای سرت کلی حرف می زنند و امیر حسین داد می زند و محمود می طلبد و حسین حسین می کند!

همه حرف می زنند حتی تلفن هم امان نمی دهد....عصبانی ـ نسبتاـ بلند می شوی و میروی توی اتاقت ...پرده ها را می کشی ...در را می بندی و شیرین می خوابی!کلی با مهر و محبت و خوشرویی بابا می اید بالای سرت و صدایت میکند و تو هی ترش تر : باشه...چشم بابا جان...می آم خب..جواب می دهی و آخر سر هم سر میز شام غذا می خورید ....و چقدر با صفا!

***

ساعت حدود ۳۵/۶ می رسی خانه ...خرید کردی آنهم پیاده...کلی سر بالایی راه آمدی ...زنگ زدن فایده ندارد کلید به قفل می اندازی و می روی تو...چقدر تلخ است اولین کسی باشی که چراغ خانه را روشن می کنی...به رسم همیشه با نهایت صدا سلام می کنی هرچند که می دانی بی پاسخ!...لباس ها را عوض کرده نکرده می روی توی آشپزخانه و هی تی می کشی و ظرف جابجا می کنی و غذا می پزی!...دو نفره شام خوردن چقدر غمگین است حتی اگر تمام توانت را بکار گرفته باشی که شاد نشان بدهی...کلا خانه آرام چقدر یکجوری است!

دو تا یی مرغ پر کنده اید ....تلفن هم دیگر زنگ نمی زند...صدای سنتور هم خیلی غمناک است....خانه خلوت است...

اینجاست که هی آرزو می کنی ...بی خودی راه می روی از این اتاق به ان اتاق...و دوباره هی آرزو می کنی!