آسمانی

...

چشم هایم را که باز ِ باز ِ باز می کنم می بینم که توی مسافر خانه ی هجدهم افتاده ام ـ بالاخره ـ!
بعد از پشت سر گذاشتن کلی سال خاطره های تلخ و شیرین..
با پاهای طاول زده از سختی ها و خاطر شاد از تمام شیرینی ها...
چشم هایم را که باز می کنم ، پلک می زنم و هی تقویم را بالا و پایین می کنم که جدا ۱۴/مرداد/۸۸ هم گذشت؟!

از هفتاد که نه از هفتاد و شش شروع می کنم به ورق زدن تمام روزهایم:

از روز اولی که توی مامان بازی هابم شدم همسر شهید
از دورانی که شدم معلم بزرگ یک اتاق کوچک!
از روزی که به عشق مادر شدن،با عکس کتاب تاریخ حسنا ( که فکر می کنم یک سرباز اشکانی بود) ازدواج کردم و روزهای زیادی منتظر شدم و خبری نشد!!!!^۱
از روزهایی که می رفتم می نشستم بغل نازی جونم و کلافه اش می کردم از بس سالها را می شمردم برای بزرگتر شدن...!
از اول دبستان و روزه ایی که به اصرار کامل می گرفتم و بینش فقط!! یواشکی ۲-۳ تا شکلات می خوردم..^۲
از کلاس دوم و اولین نمره ی ۱۸ عمرم و یک ساعت گریه ی بی وقفه..^۳
از سوم دبستان که می نشستم ساعت ها نذر و نیاز می کردم تا حسنا "سگا" ـ SEGA_ را خوب بازی کند و "دانل داک" یک مرحله جلوتر برود..
از چهارم که تمام یکسال را جلوی آیینه بازی می کردم!!!!!^۴
از کلاس پنجم و اولین تقلب زندگی ام بر سر یک سوال در مورد زندگی "میرزا کوچک خان جنگلی"!!
از سه سال راهنمایی "تزکیه" که انصافا خیلی خاص بود!^۵
از سه سال دبیرستان در عمق "فرهنگ"...^۶
و پیش دانشگاهی پر حاشیه مان..^۷

خلاصه از بزرگتر شدن پاهایم و کوچک شدن بال هایم...
از تمام اشتباهات ریز و درشتم
از تمام امتحانات سخت خدا و ....
از تمام...

....هنوز هم باورم نمی شود که ۱۴/مرداد/۸۸ هم گذشت!